Martin Vrijland nu ook te volgen op Instagram?

Filed in NIEUWS ANALYSES by on 11 april 2019 3 Comments

bron: dailymail.co.uk

Is Martin Vrijland nu ook te volgen op Instagram? Ik ben eigenlijk een diepgeworteld tegenstander van social media, maar gebruik ondertussen toch het internet en social media om mensen te bereiken. Dat geldt voor zowel Twitter als Facebook. Beide kanalen worden meer en meer gecensureerd. Wat echter nog veel meer opvalt, is dat mensen niet meer echt lezen. Velen houden het bij koppensnellen, wat je goed kunt halen uit de reacties. Soms gebruik ik de titel om een vraag op te roepen, waarna de toelichting of het antwoord (in de vorm van mijn visie) in het artikel terug te vinden is. Uit de reacties kun je dan halen dat een groeiend aantal mensen artikelen niet of nauwelijks meer leest. Soms volgt de werkelijke boodschap halverwege of aan het einde van het artikel. Ook dan zie je dat mensen vaak maar even snel een artikel scannen en het niet helemaal uitlezen. Hoe komt dat? Onze aandachtsspanne is geslonken tot een insta-gram.

Het woord ‘instagram’ zegt het eigenlijk al: het is ‘instant’ en het gewicht is geslonken tot een ‘gram’. De inhoud is magertjes. De jeugd van nu is gewend aan Snapchat en Instagram. Die bereik je dus niet meer met een heel artikel: “Wat een verhaal zeg! Veel te lang!” Is dat hoopvol? Nee, natuurlijk niet. Maar hetzelfde proces hebben de veertigers en vijftigers van nu al mee gemaakt. We lezen blogs of kijken YouTube filmpjes. Liefst ook niet te lang natuurlijk. Uitzonderingen daar gelaten en even wegdromen bij een verhaallijn in een boek of film doet het nog steeds goed. Maar het is een duidelijke trend dat mensen steeds minder gefocust kunnen zijn. Mijn stelling is zelfs dat social media als Snapchat en Instagram juist ten doel hebben om die aandachtsspanne van de jeugd verder af te doen brokkelen.

Instagram sterretjes die sexy kleding tonen of vloggers die hun dagelijkse activiteiten tonen zijn nu de sterren voor de jeugd. Ze worden verheerlijkt als goden en godinnen, terwijl ze niets anders doen dan een materialistische leefstijl tonen. De jeugd wil dan ook niets liever dan in een goede club of party korte filmpjes maken waarop ze hun vrienden kunnen laten zien hoe cool ze zijn en met welke coole mensen ze omgaan. Het draait dan natuurlijk om de hartjes die je krijgt, waardoor jou vrienden zien hoe populair je bent. Zo worden ze meer een meer in een valse realiteit gezogen die daardoor meer en meer hun echte realiteit begint te worden. Het leven begint daar als het ware alleen nog maar om te draaien. Kun je ze dat kwalijk nemen? De mens is gevoelig voor groepsgedrag en dus wordt je er in mee gezogen; anders hoor je er niet bij. Je kan het ze dus eigenlijk niet kwalijk nemen.

Hoe bereik je dan toch die jeugd van nu? Door ze te proberen te wijzen op hoe “slecht” ze bezig zijn? Nee, want dat is je boven hen plaatsen en een moreel oordeel vellen over hoe zij leven. Waarschijnlijk zou je zelf, als je nu opgroeiende puber of twintiger was, hetzelfde doen. Vingertje wijzen heeft geen nut. En wie zegt dat ze niet toch zo nu en dan nadenken? Misschien denken ze tussen al dat getuur op die schermpjes en al dat gehang in die clubs heus nog wel een beetje na. Tenslotte zitten de universiteiten nog steeds vol en daar moet je toch echt wel je hersenen gebruiken en stil zitten om te studeren. Dus terwijl de aandachtsspanne voor voorbij komende berichten steeds korter wordt en de mens duim-swipend grote delen van de dag doorbrengt, wordt er waarschijnlijk best nog wel een beetje nagedacht, zou je zeggen. En dat swipen wordt er trouwens bij de oudere generaties ook langzamerhand ingebakken. Feitelijk is de aandachtserosie naar boven (qua leeftijdscategorie) aan het opklimmen.

Die korte aandachtsspanne maakt het voor propagandisten steeds makkelijker om het wereldbeeld van mensen te vormen. Je ziet hoe media als de Telegraaf daarop inspelen door steeds meer korte filmpjes en celebrity-achtig pulpnieuws te plaatsen. Daartussen vind je dan de koppen die de koppensnellende nieuws-swipers programmeren. Fotografie wordt dan ook steeds bepalender, omdat een beeld een bepaalde uitstraling heeft. Fotografeer je iemand op de achtergrond in de schaduw, dan straalt dat als het ware ‘de verliezer’ uit, terwijl een politicus die vol in de schijnwerpers staat en omringd door microfoons gefotografeerd wordt, ‘de grote leider’ uitstraalt. En zo kun je heel erg spelen met beeldmateriaal. We zijn getuige van het nieuwe Neuro Linguïstisch Programmeren in het tijdperk van Snapchat en Instagram. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst en wie alle programmeringstools in handen heeft, heeft de bevolking.

Zal ik ze nog even opsommen? Vooruit dan maar. Die programmering begint al op de kinderdagverblijven of crèches. Dan heb je de basisscholen, waar goed geprogrammeerde programmeurs (leraren en leraressen; hoewel die titel tegenwoordig gender neutraal moet) kinderen programmeren met de programma’s van de staat. Dat wil zeggen dat ze de geschiedenis te leren krijgen die de kleur en smaak van de staat vertegenwoordigt. Datzelfde geld voor alle overige vakgebieden. En ze leren regels en repetitie. Herhaling, stampen en in het gareel lopen. Dan krijg je cijfers en wordt je ingedeeld in klassen of groepen. Dan krijg je de voortgezette programmering en wordt alvast richting gegeven in welk programma in de maatschappij jij in de toekomst het beste past. Om vervolgens door te stromen naar meer specialistische opleidingen, waar je opgeleid wordt om de beste te zijn (volgens de goedkeuring van de programmeurs die zelf zijn opgeleid om de best geprogrammeerde te worden). En dat is allemaal ooit begonnen om onze maatschappij vorm te geven richting een meer en meer afhankelijke bevolking.

Dat wil niet zeggen dat er geen fantastische mensen rondlopen die hele mooie dingen kunnen bedenken en maken, want als ik dat zou roepen zou ik “een pessimist” zijn. Een optimist ben je bijvoorbeeld als je ziet dat alle technologische ontwikkelingen ons straks ongevoelig voor ziektes als kanker kunnen maken en waarschijnlijk zelfs onsterfelijk. Wat ik echter zie is een ontwikkeling waarbij de gevaren van de ultieme digitale slavernij weggepoetst worden met het label pessimisme. Wat ik zie is dat kritisch denkvermogen aan erosie onderhevig is, omdat programmering er voor zorgt dat de criticasters een negatief stigma krijgen en niet hogerop komen. Dat is het carrière model, waarbij de goed geprogrammeerde manager of docent alleen diegenen naar boven door laat stromen die buigen voor het opgelegde programma in plaats van ‘dat je zo nodig een kritische noot moet plaatsen‘.

Kijkt u onderstaand filmpje eens om te ontdekken hoe het onderwijs systeem ooit bedacht werd en met welke drijfveren (als u de aandacht kunt opbrengen). Social media zijn naast onderwijs, televisie, radio, film, kranten, boeken en tijdschriften de ideale tool om mensen te programmeren. We zijn er ongemerkt toch verslaafd aan geraakt en zoeken de endorfine injectie die in ons brein wordt aangemaakt als we weer even een swipe over ons scherm kunnen vegen. En zo flitsen de foto’s, filmpjes en de krantenkoppen aan onze ogen voorbij en worden we subliminaal eenvoudig geprogrammeerd.

Het leek me dus een slecht plan om ook op Instagram te gaan, want dan stimuleer je eigenlijk het gebruik van een medium waarvan je zou kunnen zeggen dat het bijdraagt aan ‘the dumbing down of society’. Toch zal ik eens een poging wagen om zo misschien de jongere generatie te bereiken. Op Instagram dus. Wie weet dat ik ze even uit die korte aandachtsspanne kan trekken om ze eens naar deze website te lokken om toch eens verder te kijken dan hun neus lang is. Dat is lastig, want ze zijn waarschijnlijk al geprogrammeerd met het beeld dat ‘kritisch denken‘ synoniem is voor ‘complotdenken‘ en dat dat hoort bij gekkies met rare ideeën en ‘fake news’. Dat is het spel dat gespeeld wordt als de media mensen als Jeroen van Koningsbrugge inzetten om het beeld tussen de oortjes te programmeren van ‘gestoord complotdenken’. Jeroen is niet voor niets acteur en dus lijkt mij deze rol eveneens geacteerd; met als doel het uitvergroten van een negatief stigma.

Het is vermoedelijk dan ook een onbegonnen klus om de jeugd nog te bereiken, maar ik ga het toch eens proberen door zo nu en dan eens iets te posten op Instagram.

Bron linkvermeldingen: dailymail.co.uk, ad.nl

30 Shares

Tags: , , , , , ,

About the Author ()

Comments (3)

Trackback URL | Comments RSS Feed

  1. Zonnetje schreef:

    Goede beslissing mbt Instagram. Doe alles wat nodig is om je boodschap te verspreiden. Het belangrijkste is dat je integer blijft daarbij. Verder gewoon lekker doorgaan!

Leave a Reply

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten